doğu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
doğu etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

25 Aralık 2011 Pazar

Ahmet Haşim: "göllerde bu dem bir MANGO olsam(!)"


"Şahsiyetinin büyük çizgilerinden biri, fantezi tarafıdır. Nadir, acayip, hususi çizgileri olan şeylerden hoşlanırdı. Mango meyvesi de bunlar arasındaydı; hiç görmemişti fakat çok sık bahsederdi."


Ahmet Hamdi Tanpınar




9 Kasım 2011 Çarşamba

edebiyat ve sonsuzluk


Micheal Ende'nin meşhur fantastik romanı "Bitmeyecek Öykü" bile bitiyorsa, gün gelir her şey biter-yiter gider...


10 Ekim 2011 Pazartesi

Post-tweet Eleştiriler


Görüyoruz ki insanlar ellerindeki metinleri doğru düzgün okumuyorlar.
Okumayı da bırakın, bir de rahatlıkla "ahkam" kesiyorlar.
Hem de (kötü niyet gibi olmasın ama) amaçlarını da gayet ortalığa dökerek yapıyorlar bunları.

Neyse işte, ben çayıma bakarım!



2 Ekim 2011 Pazar

Kafa Dengi - İlk Bölüm

Gökdemir İhsan'lı yeni Kafa Dengi'nin ilk bölümünün ilk parçasıdır, gerisi de youtube'ta mevcuttur:



(Not: İzle, izlet, izletin, izlettirin, izzet altınmeşe!)




26 Eylül 2011 Pazartesi

İMKÂNSIZ ÖZERLİK / Türk Şiirinde Modernizm – YALÇIN ARMAĞAN



İnanıyorum ki, hepimiz şu konuda anlaşabiliriz: “Katı olan her şey buharlaşıyor.”
Marx’ın dünya literatürüne kazandırdığı bu olağanüstü güzel benzetme, “modernizm – modernite – modernlik (ya da her neyse)” söz konusu olduğunda, bu kavramların belirli bir tanımı olmadığından dolayı, hemen imdadımıza yetişir. Her tezin mutlaka kendi anti-tezini yaratacağının bir işareti olduğunu belirten bu söz, Yalçın Armağan’ın da kitabın girişinde belirttiği gibi bir semptom olarak “tanım direnci” gösteren modernizmi bize makul bir seviyede özetleyebiliyor.
İletişim Yayınlarının “edebiyat eleştirisi” serisinden çıkan “İmkânsız Özerklik – Türk Şiirinde Modernizm” kitabında da Yalçın Armağan, “muğlâk” bir kavram olan modernizmi anlatmaya kalkmadan, “katı olan her şeyin buharlaştığı” bir tarihsel anlatı inşa ediyor bize. Kitabın sunuş yazısında belirttiği üzere “Türkiye modernleşmesinin estetik özerkliği imkânsız hale getirecek bir projeye sahip çıktığı” temel iddiasını tarihsel bir “moderleşme” hikâyesi üzerinden anlatıyor. Anlatırken de okura karşı “hace-i evvel” gibi davranmıyor ve böylece okur uzun-akademik bilgiler arasında dolaşmadan, asıl olan meseleden kopmadan ilerleyebiliyor.
Yalçın Armağan, Türkçe şiirde “estetik özerklik” olarak belirlediği sorunun Türkiye’de modernleşmeye bağlı olarak gelişen tepkilerinin üç parametresi olduğunu öne sürüyor kitabın giriş bölümünde: “Divan Edebiyatının İcadı”, “Halk Edebiyatının Keşfi” ve “Özerklik Karşıtlığı”. Bu üç parametreyi kısaca açacak olursak da, şöyle bir tanımlama getirebiliriz:
1- Yeniyi inşa etmek için gelenekten sıyrılmak isteyenlerin, bir “eski” olarak icat ettikleri – aslında hâlihazırda var olan – ve ötekileştirdikleri “Divan Edebiyatı”;
2- Yeni bir kamusal alan yaratmaya olanak sağlayacak, “avam” dilini öne çıkararak Batı modeli kabulünü örtecek bir keşif olarak “Halk Edebiyatı”;
3- Türkçe şiirde “İkinci Yeni”ye kadar göremeyeceğimiz özerkliğin, kimi zaman edebi kanonlarca, kimi zamansa siyasi iktidarlarla geliştirilmiş “Karşıtlığı”.
“Modernizmi Hece’lemek” başlıklı bölüme gelene kadar sorun tespitini oldukça güzel bir şekilde ortaya koyan Armağan, 19. yüzyıldan itibaren inşa edilmeye başlanan/başlanmaya çalışılan modern edebiyatın kronolojik bir dökümünü yapıyor. “Hece-aruz” tartışmalarından “Serbest Vezin”e; “Garip” şiirinden “İkinci Yeni”ye giden yoldaki arayışlara kadar sadece edebiyat bağlamında değil, aynı zamanda bir ülkenin modernleşme sürecine de paralel olarak tahlil ediyor durumu. Ve okura, Türkçe şiirdeki “İmkânsız Özerklik” meselesini apaçık bir şekilde sunmayı başarıyor.
Ve tabii ki kitabın asıl çıkış noktası olan “İkinci Yeni” şiiri. Kendisinden önceki şiir hareketleriyle arasındaki en önemli ve ayırıcı niteliğin özerk bir şiir dili inşa etmesi ve bu dile sonuna kadar bağlı kalması olan İkinci Yeni’nin, özerklik talebinde bulunması dolayısıyla kaçınılmaz olarak bir dirençle karşı karşıya kaldığını belirtiyor Armağan. Bu direnmenin asli nedeni olan değişimi ise şöyle özetliyor: “İkinci Yeni’yle birlikte Türkçe şiirde, ‘görev adam’lığından ‘şair’e, doğanın taklidinden doğanın yeniden formüle edilmesine ve kamusal dilden (dilin özel bir kullanımı olarak) özerk şiir diline doğru bir değişim yaşanmıştır.”
“İmkânsızlığa ayarlanmış” olarak nitelendirdiği İkinci Yeni’nin ortaya çıkmasının siyasi, toplumsal nedenlerinden ve tarihsel olarak temellendirilmesi meselesinden söze başlıyor Yalçın Armağan kitabın üçüncü bölümüne geldiğimizde. İkinci Yeni’nin estetik parametrelerini açıklayarak söze devam ediyor ve Cemal Süreya’nın “Çağdaş şiir geldi kelimeye dayandı” meşhur cümlesini alıntılayarak (Orhan Koçak’ın tabiriyle) “yeni edebiyatın kendisi” olan İkinci Yeni’nin içini açıyor bize.
Son olarak şunu belirtmek isterim ki, “İmkânsız Özerklik – Türk Şiirinde Modernizm” kitabında yapılan tartışma, Armağan’ın kendisinin de belirttiği gibi, yalnızca edebiyat dâhilinde dikkate alınacak bir sorun değil; bir “kültür”ün modernleşme sürecinde analiz edilmesi gereken bir sorun. Ki, Yalçın Armağan bu sorun analizini de layıkıyla sunuyor biz okurlara.


DOĞUKAN İŞLER
Ğ dergisi - Eylül-Ekim 2011, Sayı 13



25 Eylül 2011 Pazar

şiir yazma heyecanı ya da "hormonal" şairlik

Turgut Uyar: (...) Elli yaşından sonra da -tekrar söylüyorum- aynı heyecan var, ama daha temkinli bir heyecan.

Tomris Uyar: Daha "az hormonal" bir heyecan mı?

Turgut Uyar: İnsan hormonal etkilerle şiir yazıyorsa, o otuzunda biter.



("Güvercin Curnatası" - Cemal Süreya İle Konuşmalar, YKY - syf: 56 )

14 Eylül 2011 Çarşamba

22 Ağustos 2011 Pazartesi

"Endişe" ya da "-lenmek."

YASAL UYARI: gizli sosyal mesaj içerir.


Kibrit kutusu kadar evlerimiz. Kibrit kutusu ve vasati 40 senelik ömrümüz. Şu birbirimize sıktığımız kurşunlar, sıktığımız dişlerimiz… Sıktığımız canlarımız; en mühimi de bu. Sıktığımız canlar ya da. Ve sonrasında, hiçbir şey olmamış gibi dolaştığımız sokaklar, caddeler, alışveriş merkezleri.

Bana “endişelenme” diyorlar. Endişeleniyorum. Endişeleneceğim.

Kör olasıca ben öyle çok endişeleneceğim ki, ur oluşacak beynimde. Hatta urlar! Sivilceli bir ergen genç suratı gibi urlarla dolacak beynim.

işte o zaman da siz benim adıma endişeleneceksiniz. Halimi hatırımı sormaya başlayacaksınız. Telefon falan edeceksiniz. Evime ziyarete gelenler bile olacak. Yardım toplayacaklar, dua edecekler, ağlayacaklar.

“Endişe” denen şeyin ta kendisi olacağım işte ben o zaman!

Not: Ben bir roman/film kahramanı değilim. Sonunu tasarlayamadığım kurgularla uğraşırım.



16 Ağustos 2011 Salı

"V for Vendetta" Çizerinin Önsözü


Birkaç gece önce evime dönerken yolumun üzerindeki bir bara girdim. Kendime bir Guiness söyledim.

Saatime bakmamıştım ama sekizden önce olduğunu biliyordum. Bir salı günüydü ve arka plandaki televizyonda “Eastenders”ın son bölümünün oynadığını duyuyorum. Londra’nın kokuşmuş ve bilinmeyen bir yerinde yaşayan, çalışan kesimden şen şakrak insanların günlük hayatını anlatan bir diziydi.

Masalardan birine oturdum ve benden önceki müşterinin yan koltuğa bıraktığı bedava gazeteyi aldım. Daha önce okumuştum. İçinde pek haber yoktu. Gazeteyi bırakıp barda oturmaya karar verdim.

Bar pek kalabalık değildi. Bardaki insanların sesinin arasından uzaktaki TV’nin sesini ve tokuşan bilardo toplarının takırtılarını duyabiliyordum. “Eastenders”dan sonra “Porridge” başladı. Şen şakrak bir mahkumun bunaltmayan, kokuşmuş bir Victoria dönemi hapishanesinde yaşadıklarını anlatan bir durum komedisiydi.

Barın arkasında baş aşağı asılı duran şişelerden gözle görülmesi zor bir şekilde içki sızıyordu. Viski ve votka damlacıkları şekil alıp, ses çıkarmadan damladılar.

İçkimi bitirdim. Başımı kaldırdım ve barmenle göz göze geldik. “Guiness?” diye sorarken yeni bir bardak için uzanıyordu. Başımla onayladım.

Barmenin eşi geldi ve müşterilerle ilgilenmesine yardımcı olmaya başladı.

Saat 8:30’da “Porridge”den sonra “A Question of Sport” başladı. Bir soru cevap oyununda şen şakrak ünlü sporcular, en az kendileri kadar şen şakrak başka sporcular hakkındaki sorulara yanıt veriyorlardı.

Bir geyiktir gidiyordu.

“Barmene şişelerin sızdırdığını söyleyeyim,” diye düşündüm.

“A Qestion of Sport”un ardından “9 Haberleri” başladı. Ya da en azından 30 saniyesi, ta ki kanal değiştirilip şen şakrak pop müziği onun yerini alana kadar.

Barmene baktım. “Bu sefer yarım istiyorum,” dedim.

Bardağımı doldururken sakince haber kanalını neden değiştirdiğini sordum. “Bana sorma, karım yaptı,” diyerek şen şakrak bir şekilde cevap verirken gösterdiği kişi barın başka bir köşesinde uğraşmaktaydı.

Sızıntılı şişelerin önemi benim için birden yitti.

İçkimi bitirip çıktım. TV’nin akşamın geri kalanında sessiz olacağından neredeyse emindim. Çünkü “9 Haberleri”nin ardından “The Boys from Brazil” başlayacaktı. Bir avuç Nazi’nin Adolf Hitler’in 94 adet kopyasını yaptıklarını anlatan ve içinde az sayıda şen şakrak karakterin olduğu bir filmdi.

V for Vendetta’da da pek fazla şen şakrak karakter yok. Bu kitap, haberler başladığında kanalı değiştirmeyenler için.

DAVID LLOYD

14 Ocak 1990

İki vazo kırıp içinden dökülmeli

Gecenin bi vakti ellerim hep uzaklara hep uzaklara. Bütün suları çukurlarından çekmek bi anda, aklımın ateşler yakıp üstümden atlayışı. Sonra bütün heykellerin soyunup yüzünü denize, bütün insanların dönüşü... İnsanların ve kuşların hep heykellere, heykellere yürüyüşü..-Kuzum bu heykelin elleri deniz kokuyor.-

Rothko’nun kadınları, adamları, onlar da denize…

Denize bakmak çünkü insanı kendine getirir. İnsanın kendi ayaklarına kapanması bazen, sulara karışması -bir taş oyalar durur kendini nehrin altında- geniş düzlükler gibidir.

Çay demlenir dünyanın öbür yarısı, gerinir gerinir balkonda bi kadın, balkonda çamaşırlar gerinir. Yataklar örtülür bir bir dünyanın öbür yarısı, sevgilisinden kendini çekip alır birileri. Mercanlar ölüyor, içim devrilir.

Çiçekleri suya koyup gelemem sevgilim, sular tuzlu, vazolar kırık. Bu çiçekleri koptuğu yerden öpelim, öpelim geçsin. Başımdan penguenler geçsin, buzulların kırılışı, göğün kırılışı, bardağın kırılışı, papatyalar yüzünü kapatır geceye, darmadağılabilirim.

Savaşta doğmuş çocuklar gibi ellerim. Ben bu içimdeki halleri nereye koysam, bir kuş olduğu yerde dönüyor.

Elmanın çöpünü atıyorum arka bahçeye, içime bi kurt düşüyor. Karanlığın ortasında bi elmanın ağlayışı. Karanlığın ortasında elmaların ağlamasını istemiyorum.

Sonra hep sabah oluyor.


Sinem Vardar

Papirüs, sayı 5 (temmuz-ağustos)

12 Ağustos 2011 Cuma

yerde bulunmuş bir asker mektubu (not: "Tehlikeli Oyunlar'ın Hidayet'i ile ilişkisi olabilir / olmaya da bilir.)



(okuyamayanlar için, orijinal halinin tüm orijinalliği ile!)

11/24/1987

sali

Sayın

Kıymetli Baba

Mekdubuma başlamadan önce üzerime düşen selâmlarımı sunar ellerinden öperim.

Anama selâm eder ellerinden öperim.

Fatmaya selâm eder ellerinden öperim

Elife Mehmede selâm eder gözlerinden öperim

Nasılsınız iyimisiniz iyi olmanızı

Allah,ü taaladan dilerim.

Beni sormak isterseniz bu günlerde moralim çok bozuk çünkü 84 günü dolduran teskereye gidecek diyorlardı şimdi 90/gün diyorlar 84 gün olsaydı çuma günü Askeriyeden çıkaçaktım

Şimdi ise 12/3nde çıkaçağım başka bir yaramazlıkyok sağlığım ve sihatım iyi.

Arkadaşların birkaç tanesi bize uğrayacakdı uğramışdır birtanesi Arap soyundandı size ve Aden, İprahime Mektup göndermiştim. ve bedel parasını Anlamışsındır zaten bu haberleri Gastelerde yazıyor. Siz ne yapdınız Pamukları zeytinleri ve ekini eke bildiniz mi yoksa benimi bekliyorsunuz. Yağmurlar devamlı yağıgormu. Adem nasıl iyi mi işlerin hepsinin altından kalka biliyormu Enişde nasıl Rabia iyimi onlar nasıl sizlere yardımcı ola biliyorlar mı domateslerin Erimesi başlaması laazzım. Bizim tomatesi ne yapdınız ekdinizmi yoksa daha ekeçek misiniz. Nenem nasıl iyimi rahatsızmı benden selam söyleyin.

Ben bu mekdubu sizin benim 12/3nde geleçeğimi bilmenizi içün yazıyorum.

Beni hiç düşünmeyin çok çok iyiyim 9 gün sonra beraber oluruz inşe Allah

Tekrar selam eder Büyüklerin ellerinden küçüklerin gözlerinden öperim. Beni soranların hepsine selam söyleyin

Bene mekdup yazmayın selâmlar

1 Ağustos 2011 Pazartesi

Ferhangi Bir İmza, Ferhangi Bir Anı


“Kitap imzalamak” ya da “İmzalı Kitap” meselesi uzun bir mevzuu.

Girmeyeceğim.

Ama kim ne derse desin (Çetin naber?), sevdiğim bir sanatçı olan Ferhan Şensoy ile aramızdaki bu “imza” meselesi tam da “tesadüfün iğne deliği” bir durum.

Bu durumun notunu düşmek istedim.

Düşünün; tam yirmi sene sonra (iki gün fark var, bir şey olmaz) “gene” Antalya’da buluşuyor Ferhan Şensoy ve kitabı!

Bense o zamanlar daha doğmamış olsam da, bu kader oyununa alet oluyorum işte!

NOT: Fotoğraf, üzerine tıklayınca büyüyor. Rahatça da okunuyor yazılanlar. Rahat olun.